Bayrakları Bayrak Yapan

Üstündeki Kandır Toprak;

Eğer Uğrunda Ölen Varsa

VATANDIR

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİ DESTANI

Şu Boğaz Harbi nedir ? Var mı ki dünyada eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya,
Ne hayâsızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı!
Nerde -gösterdiği vahşetle "bu, bir Avrupalı"
Dedirir-yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yahut kafesi!
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi... Mahşer mi, hakikat mahşer,
Yedi iklimi cihanın duruyor karşında;
Ostralya'yla beraber bakıyorsun Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler, rengârenk.
Sâde bir hadise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi Yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani tâûna da züldür bu rezil istîlâ...
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-u asil
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyla sefil,
Kustu Mehmed'ciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyet denilen kahpe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müthiş ki: eder her bir mülkü harab.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı:
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam;
Atılan her lâğımın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede. gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müthiş tipidir: savrulur enkaaz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak;
Boşanır sırtlara, vadîlere sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,
Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!..
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrından râm?
Çünkü te'sis-i ilâhî o metîn istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerir azmini tevkîf edemez sun-u beşer;
Bu gögüslerse Hüdâ'nın ebedî serhaddi;
"O benim sun-u bedîim, onu çiğnetme!" dedi.
ÂSIM'ın nesli.. diyordum ya... Nesilmiş gerçek;
İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek,
Şühedâ gövdesi, baksan a, dağlar, taşlar
O, rükû olmasa dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından uzanmış yatıyor;
BİR HİLÂL uğruna, yâ Rab, ne GÜNEŞLER batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!..
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor TEVHÎDİ...
BEDR'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi...
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
"Gömelim gel seni târîhe!" desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
"Bu, taşındır" diyerek KÂBE'yi diksem başına;
Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ nâmiyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmiyle,
Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ haşre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları, sarsam yarana...
Yine birşey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini;
Şarkın en sevgili sultânı SELÂHADDÎN'i,
KILIÇ ARSLAN gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslâmı kuşatmış, boğuyorken husran;
O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki rûhunla berâber gezer ecrâmı adın;
Sen ki a'sâra gömülsen taşacaksın... Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat...
Ey şehid oğlu, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor PEYGAMBER.
M. Akif Ersoy

O büyük gün etnik ayrım gözetmeksizin birlik ve beraberlik içinde bir bütün halinde tek bayrak,

 tek vatan ve islamiyet uğruna bu topraklar için bu toprağa düşün şanlı askerlerimizi

saygıyla anıyoruz.

KARDELEN

GÖLGE GİBİ YAŞAMAK

Saklı gücün arkasına sığınılmış bir yaşam…

 O gücü nasıl kullanacağından bihaber insanlar…

 Kaybolmuş, eriyip giden zamanlar…

Bir tokat bazen çok işe yarıyor biliyor musun?

Derin uykudan başka türlü uyanmıyorsun çünkü!

Biliyorum, yaşam pınarında her an akış içindesin,

kürekler de senin ellerinde; ama bu daha da acı veriyor sana değil mi?

Bazen bildiğinle kalmak…

Akıntıya bırak kendini öyleyse!

Bırak ve bir nehrin okyanusa akışı gibi süzülüp git sen de.

 Berraklığını bulursun hem kaybolmuş yaşamında…

Kendini ararken yorulduğun kadar yorulmazsın en azından bu eşsiz akışta.

Gözlerini kapatıp düşlerinle masal yaratmaktan korkma!

Korkulacak bir şey varsa o da, düşlerini çaresizliğe odaklamandır.

Gölge gibi yaşamak seni sadece bir arayış içine sokuyor ve sen,

artık yorulmaya başladın! Koca bir aptaldan ne farkın var ki?

Bunu ben sormuyorum, içindeki keşfedemediğin güç soruyor sana!

Uzun yolculuğa az kaldı. Zamanın zamanı yok!

Bugün var olduğunu ve yarın yok olacağını çok iyi biliyorsun,

ama hala gölge gibi yaşadığının farkına varmıyorsun.

Seçimlerin yaşamının bütününü oluşturdu,

 ama sen seçimlerinin bile hala farkında değilsin.

O zaman nesin sen?

Arada bir tokat at kendine; belki o an kendine gelir ve

bir şeylerin farkındalığını kazanırsın.

Tabii o tokadı atacak cesaret bulabilirsen kendinde…

Sen, korkularının arkasına sığınmış bir gölgesin.

İşte bir kez daha vuruyorum yüzüne!

Varlığınla çevreni cennete çevirebilecekken,

 içinde cehennem azabı oluşturan sana, bu söylediklerim az bile.

Bunu ben söylemiyorum zaten!..

Bunu, içinde fark edemediğin o muhteşem güç söylüyor sana.

 Ben ise sadece onun sesini yansıtıyorum!

O sesin sana bir de notu var.

Diyor ki : ACI OLAN GÖLGE GİBİ YAŞAMAN DEĞİL,

BENİ FARK ETMEK İÇİN HALA BİR ÇABA GÖSTERMEMENDİR!