SICAK ÇÖLLERDE BİR KUM TANESİ

Bu sıcak çöllerde bir kum tanesi
Olsaydım ayağın bassaydın bana
Gözyaşım vuslatın son bahanesi

Güz yüzlüm özlemim bitmiyor sana...!

Salavat ettikçe gözlerim dolar
Ey ezelde mevcut,ebedideki yar
Mecnun olup gezsem hep diyar diyar
Ey Nebi özlemim bitmiyor sana...!

Gülden hastır kokun burnumda tüter
Aklım Medine'de, korkarım yiter
Sen "ümmet" dedikçe varlığım titrer
Resulüm özlemim bitmiyor sana...!

Geceler gün olmaz düşümdesin sen
Her irkilişimde işimdesin sen
İçtiğim suyumda aşımdasın sen
Ey Nebi özlemim bitmiyor sana...!

Kalbim çırpınıyor andıkça seni
Rabbim şefatinden ayırma beni
Aklımı devşirdim  ben yeni yeni
Resulüm özlemim bitmiyor sana...!

O kutlu beldene bir gelebilsem
Nur cemalin ile aşk alabilsem
Kevser havuzunda pul olabilsem
Gül yüzlüm özlemim bitmiyor sana ...!

Ey sevgili resul yandıkça yandım
Bir rabbime bir de sana inandım
Sanmasınlar sakın dünyaya kandım
Ey Nebim;özlemim bitmiyor sana...!

Şehİtler Ölmez

Çoğaldı ölüme sevda çekenler
Bahçesine ilahi aşk ekenler
Zevkle şehadet şerbeti
yürek yiğitleri dönmezler ki geri...

Bu dava hak davadır
Bunu bilelim Sumeyye'lerin Musab'ların izlerinden gidelim
Dualarımızın başına hep onu koyalm
Aşktır, sevdadır, bir tutkudur ŞEHADET
.
Şeytandan nefsini satın almaktır
Düşün bir cennette ebedi kalmaktır
Zalimin elinden bilki gül koklamaktır
Ölürken tebessümle gülmektir ŞEHADET
.
Gece gündüz hep aşkıyla yanmaktır
Ölürken cenneti garantiye almaktır
Bedenini kanla, taprakla yıkamaktır
Dünyayı gözlerden silmektir ŞEHADET
.
Ayakların titrememeli şehadete giderken
Senalar yagıyor sana peygamberinden
Karsılıgı cennetin en guzel yerinden

Canını Allah'a satmaktır ŞEHADET.
Kıyam eder karşısında dağlar, taşlar
Şerefle gider ölüme egilmez başlar
Şehidin arkasından dokülmez yaşlar
Ağlamasin analar ayrılık degil vuslattır ŞEHADET

  ŞEHİT MEKTUBU

Yağmur yağmış yollara
Sarmışlar beni albayrağa
Şehit olup ta dillere
Düştüm de geldim anne

Sakın ha üzülme, küsme
Ağlayıp ta yüzünü asma
Şehadet şerbetini içtim de
Şehitler yurduna koştum anne

Bir resmin vardı elimde
Bastırırdım hep yüreğime
Son kez seni görmedim de
Ona ağlıyorum anne

Ağıtların duyulur dağlarda
Yaslı öter kuşlar dallarda
Bakıp ta kızıl ufuklara
Kıldığın her namazda
Duanı eksik etme anne

Bilirim yaran derindir
Gözyaşların buz gibi serindir
Allaha yalvar da acını dindir
Çünkü ben ölmedim anne
Şehitler ölmez unutma anne

Kevser suyunu avuçladım
Resulallahın divanına vardım
Ona kavuşunca duanı aldım
Cennette seni bekliyorum anne

        HÜSEYİN ÖZBAY 

Cennete giren hiçbir kimse, yeryüzündeki bütün

 şeyler kendisinin olsa bile dünyaya geri dönmek

istemez.Sadece şehit,

gördüğü itibar ve ikram sebebiyle

tekrar dünyaya dönmeyi ve defalarca şehit olmayı

ister.

(Buhari, Cihad 21)

DUALARIMIZ SİZİN İÇİN

HEPİNİZ ALLAH'A EMANETSİNİZ...

GÖZLERİ VAR AMA...

Adamın biri, ilk defa gittiği küçük bir kasabada şaşkın şaşkın gezindikten sonra yol kenarında duran bir arabanın yanına sokulmuş ve arka koltukta tek başına oturan çocuğa:

- Buraların yabancısıyım, demiş. Parkın hemen yanıbaşındaki fırını arıyorum. Çok yakın olduğunu söylediler.

Çocuk, arabanın penceresini iyice açtıktan sonra:
                                          - Ben de buraya ilk defa geliyorum, demiş. Ama sağ tarafa gitmeniz gerekiyor herhalde.

Adam, çocuğun da yabancı olmasına rağmen bunu nasıl anladığını sormuş ister istemez.

Çocuk:

- Ihlamur çiçeklerinin kokusunu duymuyor musunuz? diye gülümsemiş. Kuş cıvıltıları da oradan geliyor zaten.

- İyi ama, demiş adam. Bunların parktan değil de tek bir ağaçtan gelmediği ne malûm?

- Tek bir ağaçtan bu kadar yoğun koku gelmez, diye atılmış çocuk. Üstelik, manolya lar da katılıyor onlara. Hem biraz derin nefes alırsanız, fırından yeni çıkmış ekmeklerin kokusunu duyacaksınız.

Adam, gözlerini hafifçe kısarak denileni yaptıktan sonra, cebinden bir kağıt para çıkartıp teşekkür ederken farketmiş onun kör olduğunu. Çocuk ise, konuşurken bir anda sözlerini yarıda kesmesinden anlamış, adamın kendisini farkettiğini.

Işığa hasret gözlerini ondan saklamaya çalışırken:

- Üç yıl önce bir kaza geçirmiştim, demiş. Görmeyi o kadar çok özledim ki. Sizinkiler sağlam öyle değil mi?

Adam, çocuğun tarif ettiği yerde bulunan fırına yönelirken:

- Artık emin değilim, demiş. Emin olduğum tek şey, benden iyi gördüğündür...

              ALLAH (cc) dostlarından Ebu Bekir Verrak Hazretleri’nin küçük bir oğlu vardı,

bir gün onun elinden tutup Kur’an-ı Kerim hocasına götürdü. Yavrusuna

 Kur’ân okutup, onu Kur’ân yörüngesinde yetiştirmesi için hocaya teslim

 ettikten sonra eve döndü…

Zeki çocuk derse başladı, kısa zamanda Kur’ân-ı Kerim’i öğrendi... Bir gün;

hocasının önünde Kur’ân okurken, bir ayetle karşılaştı. Ayet-i kelimeyi

tek tek heceledi. Yüreğine müthiş bir kurşun saplanıvermişti! O ayetin

mânasını düşünmekle, o çocuğun yüzü kireç gibi bembeyaz kesildi ve

bir titreme aldı... Okumaya devam edemedi. Derhal evin yolunu tuttu ve

 kapıyı çaldı. Babası içeriden seslendi:

“Kim o?”

“Benim baba, çabuk aç!”


Babası kapıya koşup açınca, gördüğü manzara karşısında korktu;

 çocuğunun yüzü ürkütücü derecede solmuştu ve yavrucağı titreyip durmaktaydı.

 Hemen kollarını açıp sardı onu:

“Oğlum! Ne oldu sana böyle? Niçin benzin bu kadar sararmış?”

Güç bela cevap verdi çocuk:

“Bugün derste Kur’ân-ı Kerim’den bir ayet okudum. Mânâsını düşününce yüreğim

eriyor sandım ve bu hâle geldim.”

Babası, çocuğunu içeriye alıp bir yere oturttuktan sonra tarifsiz bir merakla

sordu yavrusuna:

“Ey gözümün nuru oğlum! Seni bu kadar sarsan ayet hangisi acaba?!”

“Şu ayettir.” dedi çocuk ve her bir harfini yüreğinde duya duya okudu o ayeti:

“İnkârcılığınıza devam ederseniz, dehşetinden çocukları birden ak saçlı

ihtiyarlara çevirecek o günden kendinizi nasıl koruyabilirsiniz?” (Müzzemmil, 17)

Ayet-i celileyi tekrar etmek, çocuğun canına yeni bir ateş düşürdü, o masum

 yavrunun takati hepten kesildi ve yatağa düştü. Bu ayetin heybetinden hasta oldu ve kısa zaman sonra da vefat etti. O masum çocuğu, babası götürüp kabre koydu.

Baba Ebu Bekir Verrak Hazretleri sık sık o çocuğun kabrine gider, toprakları

 avuçlar, ağlar ve şöyle derdi:

“Ey Ebu Bekir Verrak! Senin küçücük oğlun Kur’ân’dan bir ayet okudu,

ALLAH (cc) korkusundan can verdi. Sen; Kur’ân-ı Kerim’i hatmedip duruyorsun

 ve “ömür güneşin” kabir kuyusuna ağdı da, ALLAH’tan hiç onun gibi korkmazsın.

 Meğer senin gönlün ne katı bir gönülmüş, vah sana..!”

Bu onun nefis muhasebesiydi, ama sözün asıl muhatapları bizlerdik,

 bütün inananlar... “İnandık”larını söyleyenler!.. O büyük zât ki, böylesine

mübarek bir evlat yetiştirmiş, mualla birisi. Peki ya her gün Hak’tan,

 hakikatten yana yüzlerce söz duyan, okuyan ama irkilmeyen, kendisini

düzeltmeyen, en azından şöyle bir çekidüzen vermeyen bizler...

 Camide verilen bir vaaz esnasında; “ALLAH’ı anmaktan dolayı kalplerinizin

haşyet duyacağı an henüz gelmedi mi?” sorusu karşısında, kalbi orada çatlayıp

yığılan gencin hâlini de dinleyince... Hicabdan öte bir hâl gelmiyor elden...

Ve sözün hitamı;

Cenab-ı ALLAH’ın, o an ve haberin hatırlatılması anlamında, “gelmedi mi?

” diye sorduğu ve bizleri kendimize gelmeye çağırdığı ayetler:

“Her şeyi kaplayacak kıyametin haberi sana gelmedi mi?” (Ğâşiye Sûresi, 1)

 “Daha önce inkar edip de, inkarlarının karşılığını tadan kimselerin haberi

size gelmedi mi? Onlara, can yakıcı azap vardır.” (Teğâbün Sûresi, 5)

“İnananların gönüllerinin ALLAH’ı anması ve O’ndan inen gerçeğe içten

 bağlanması zamanı daha gelmedi mi? Onlar, daha önce kendilerine

Kitâb verilenler gibi olmasınlar; onların üzerinden uzun zaman geçti de

kalbleri katılaştı; çoğu, yoldan çıkmış kimselerdir.” (Hadîd Sûresi, 16) 
                                                                                              

  Dehşetin Aklaştırdığı Saçlar

"Ölümünün bizi nerede beklediği belli değil, iyisi mi

biz onu her yerde bekleyelim." (Montaigne)

Muğla'nın Milas ilçesinde yaşayan orta yaşlı bir adam, bir gece,

 hayatının akışını değiştiren dehşetli bir rüya görür.

Rüyasında adam kendi ölümünü görmüştür. Öldükten sonra,

 vücudu teneşirde yıkanmış, kefelenmiş ve mezara defnedilmiştir.

Rüya çok net ve berraktır. Adam mezara konulup yapılan

 dualar ve okunan Kur'an-ı Kerim ile birlikte üzeri topraklandıktan sonra

 kapkaranlık bir yerde yapayalnız kalır. Bir müddet sonra bulunduğu

kabrin sağ tarafından bir menfez açılır ve içeriye iki kişi girer.

 Bunlar kendilerinin kabirdeki sual melekleri olan "Münker ve Nekir"

olduğunu söylerler.

Bu melekler, adamı alıp bulunduğu menfezden geçirerek

 başka bir yere götürürler. Götürdükleri yerde adamın önüne

hemen bir terazi ve yanına da bir miktar üzüm koyarlar.

 O sırada karşıdan gelen bir adam belirir. Münker ve Nekir,

 Milaslı bu çiftçiden, karşısındaki adama üzüm satmasını söylerler.

"Ölçtüğünüz zaman dürüst olun, tam ölçün. Doğru terazi ile tartın.

 Bu hem ticaretiniz için daha hayırlı, hem de akibet yönünden de

daha güzeldir.

" (Kur'an-ı Kerim, İsra 35)

Münker ve Nekir melekleri adamın sağ ve solunda muhafız gibi

 durarak satışa nezaret ederler. Kendisinin alış-veriş sırasında

 tartıda çok az bir haksızlık yaptığını gören Melekler, onu

hemen tezgâhın başından aldıkları gibi çok büyük bir

kapının yanına getirirler. Kapı, kale kapısı gibi çok büyüktür.

 Kapının yanına gelir gelmez kapı kendiliğinden açılır.

Rüya sahibinin o anda gördüğü manzara çok korkunçtur.

 Kapının öbür tarafında müthiş bir yangın ve alevlerin

 içerisinde cayır cayır yanan insanlar vardır.

 İnsanlar bir taraftan yanmakta, bir taraftan da vücutları

tazelenmektedir.

 Yanan insanların çıkardıkları canhıraş feryatları

 yürek dayanacak gibi değildir.

Münker ve Nekir melekleri, adama bu dehşetli

manzarayı gösterdikten sonra tekrar bir meydanın

 ortasına getirirler. Kendisine, biraz önce alışveriş

sırasında işlediği suçun cezasının demin gördüğü gibi

yanarak mı, yoksa başka bir şekilde mi verilmesini

istediğini sorarlar.

Adam, gördüğü o müthiş yangın manzarasındaki dehşetten

 ve bundan daha büyük bir ceza olamayacağı düşüncesiyle

 ateşe razı olmayıp bir başka cezaya razı olduğunu

söylemesi üzerine, birden bire vücudunda yüzlerce derece bir

hararetin başgösterdiğini bütün dehşetiyle hisseder.

Dayanılmaz bir ıstırap, çekilmesi mümkün olmayan acı

 ve azap başlamıştır. Adamcağız, çektiği acının tesiriyle

 avazı çıktığı kadar feryad ve figan etmektedir.

(Rüyadan gerçek hayata, yani rüyayı gören adamın

evine döndüğümüzde, adam hakikaten de avazı

çıktığı kadar bağırmakta, ortalığı ayağa kaldırmaktadır.

 Vakit gece yarısıdır. Adamın karısı ve bitişik odadaki

iki yetişkin oğlu bu korkunç çığlıklara uyanırlar.

 Sesler mahalleyi de inlettiğinden konu-komşu

 pürtelaş adamın evinde toplaşırlar. Adam ile hâlâ çığlık

 çığlığa feryada devam etmektedir. Herkes uğraşmakta

fakat adamcağız bir türlü uyandırılamamaktadır.)

Dönelim tekrar rüyaya... Adamın içine düşen yangından

vücudu fokur fokur kaynamakta ve acı içinde kıvranmaktadır.

 Çektiği acı tahammül sınırının çok ötesindedir.

Bir müddet geçtikten sonra, Münker ve Nekir'in

işaretiyle ceza sona erdirilir ve adam çağrılarak

 şöyle denilir.

"İşte gördün ve anladın ki, dünyada yapılan ufacık

bir hatanın, adaletsizliğin ahiretteki cezası bu.

 Şimdi seni hayata, yaşadığın dünyaya iade ediyoruz.

 Bundan sonra hayatını bu gerçeğe göre tanzim et.

 Katiyyen en küçük dahi olsa bir haksızlık, adaletsizlik yapma."

Bu müsaadeden sonra, adamcağız rüyasından gözleri

yerinden fırlamış, beti benzi atmış, kan ter içinde uyanır.

 Ama bundan da önemlisi, adamın yüzünde, etrafını

çevreleyen mahalle halkını hayret ve şaşkınlık içinde

 bırakan bir görüntü vardır. Siyah saçlı bu adamın

bütün saçları, biraz önce rüyada gördüklerinin dehşetinden

 bir anda bembeyaz olmuştur.

 Evet bembeyaz...

Milaslı bu adamı görüp hadiseyi nakledenlerin

 ifadesine göre, şimdi artık o, dehşetin aklaştırdığı

saçlarıyla hayatını kılı kırk yaracasına hassas yaşamakta,

bundan sonraki menzili olan kabir aleminde kendisine

faydası olacak salih amellerin, güzel,

hayırlı işlerin peşinden koşmaktadır.

KADIN ERKEĞİN KABURGASINDAN YARATILDI…!

 AYAKLARINDAN YARATILMADI…! ÖYLE OLSA İDİ EZİLİRDİ…!

ÜSTÜN OLSUN DİYE BAŞINDAN DA YARATILMADI…!

AMA GÖĞSÜNDEN YARATILDI EŞİ OLSUN DİYE…!

 KOLUN BİRAZ ALTINDA KORUNSUN DİYE…!

KALP HİZASINDA SEVİLSİN DİYE…!

İki melek yeryüzünü dolaşmaya çıkmışlar. Tabii insan kılığında. Akşam olmuş. Kentin en zengin semtinde lüks bir villanın kapısını Tanrı misafiri olarak çalmışlar. Ev sahipleri somurtarak buyur etmişler onları. Yemek falan teklif etmemişler. Sıcacık misafir odaları yerine, buz gibi ve nemli bodruma iki şilte atıp;

“Geceyi burada geçirebilirsiniz”

demişler. Şilteleri betona sererken, yaşlı melek duvarda bir çatlak görmüş. Elini uzatmış. Şöyle bir sürmüş yarığa. Duvar eskisinden sağlam olmuş. Genç melek:

“Niye yaptın bunu?” diye sormuş merakla.

“Her şey her zaman göründüğü gibi değildir” demiş yaşlı melek yavaşça.

Ertesi akşam melekler bir köy evinde çok fakir, ama çok iyiliksever bir aileye misafir olmuşlar. Her şeyleri bir tanecik inekleri imiş. Onun sütünü satıp geçiniyorlarmış. Ev sahipleri mütevazı sofralarına almış onları. Allah ne verdiyse beraber yemişler. Yatma zamanı gelince kadın:

“Siz uzun yoldan geliyorsunuz, yorgun olmalısınız”demiş. “Bizim yatakta siz yatın, bir rahat uyuyun. Biz şu divanda idare ederiz.”

Güneş doğarken uyanan melekler, zavallı adamla karısını iki gözleri iki çeşme ağlar bulmuşlar. Hayattaki tek servetleri inekleri bahçede ölü yatıyormuş. Genç melek öfkeden deliye dönmüş.

“Bunu nasıl yaparsın. Bu kadar iyi insanların yegane servetinin ölmesine nasıl izin verirsin. Önceki gece gittiğimiz villada her şey vardı, ama kötü ev sahipleri bize hiçbir şey vermediler. Sen onların bodrumlarını tamir ettin. Bu fakir insanlar bizimle her şeylerini paylaştılar ineklerinin ölmesine göz yumdun?..”

“Her şey her zaman göründüğü gibi değildir evlat” demiş, yaşlı melek gene.

“Nasıl yani?” diye daha da öfkeyle yinelemiş sorusunu genç melek.

“Her şey her zaman göründüğü gibi değildir evlat” demiş yaşlı melek bir daha. Ve anlatmış.

“İlk gittiğimiz zengin evinin o duvar çatlağının içinde yıllar önceden saklanmış bir hazine vardı. Ev sahipleri, zenginlikleri ile çok mağrur, ama hiç paylaşmayı sevmeyen insanlar oldukları için bu defineyi bulmayı hakketmemişlerdi. Çatlağı kapayıp, onları bu hazineden ebediyen mahrum ettim. Dün gece fakir köylünün yatağında yatarken ölüm meleği, adamın karısını almaya geldi. Kadının hayatını bağışlamasına karşılık ona ineği verdim. Her şey her zaman göründüğü gibi değildir. İşler bazen istendiği gibi gitmez göründüğünde, aslında olan budur. Eğer inançlı isen, her işte bir hayır olduğunu düşünürsün. O hayrın ne olduğunu da, bir süre sonra anlarsın.

Artık ne ölüm ne de hesap korkusu kalır. Kişi umduğu rahmetin misliyle yüz yüze gelir. İşte o zaman kul, “Ve kâlû’l-hamdülillahi ezhebe anne’l hazen”, yani “Bizden hüznü ve sıkıntıyı gideren Rabb’imize hamdolsun.” (Fâtır, 34-35) der. Peygamber Efendimiz anlatıyor: Hz. Musa (aleyhisselam), Cenab-ı Hak’la aracısız olarak konuşabilen bir peygamberdi. Aklına takılan soruları Yüce Rabb’ine sorar, aldığı cevapları ümmetiyle paylaşırdı. Bir gün aklına şöyle bir soru gelmişti: Cennetlik insanlar içinde derecesi en düşük olan kimsenin gireceği Cennet nasıl olacak? Hz. Musa, cevabını çok merak ettiği bu soruyu Rabb’ine yöneltti. Cenab-ı Hak, sevgili peygamberinin bu sorusunu şöyle cevaplandırdı: - Cennet’i hak eden kullarım teker teker Cennet’teki yerlerine yerleşecek. Geriye en son bir kulum kalacak. Ona da, “Cennete gir” denecek. O kulum Cennet’e girmek için adımını atacak; ancak ona cennetin dolu olduğu görüntüsü verilecek. Ondan sonra kulum ile kendi aramda şöyle bir konuşma geçecek: - ALLAH’ım! Herkes Cennet’teki yerini almış. Ancak maalesef bana yer kalmamış. - Ey kulum! Sen, dünyadaki hükümdarlar gibi lüks ve rahat bir hayat yaşamak ister misin? - Buna layık bir kulluk yapmadım; ama Sen’in lütfun ve keremin boldur. İsterim Ey Rabb’im! - Sana o kadar mülkle beraber onun dört katını daha veriyorum. - Şükürler olsun ey Rabb’im! Ne diyeceğimi bilemiyorum. - Ayrıca sana bu mülkün de on katını veriyorum. Hz. Musa sorduğu sorunun cevabını almıştı. Bu soru onu çok memnun etmişti. Ardından şöyle bir soru daha sordu: - Ey Rabb’im! Cennet’in en alt tabakasındaki kişinin durumu bu ise peki Cennet’in en üst tabakasındakinin durumu nasıl olacak? - Onlara vereceğim şeyleri ne göz görmüş ne kulak işitmiş ne de kimsenin aklına gelmiştir. Hz. Musa, Rabb’inin vereceği bu lütufları duyunca şükürle iki büklüm oldu ve binlerce hamd ü senada bulundu. (Müslim, İman 312).

                                                               Emanet bir vücüt verdi sana ,
                                                               Olur olmaz yerde kullanmasana,
                                                               Şeytanın sözünden aldanmasana,
                                                              Yarın sen ALLAH'a ne diyeceksin?

                                                              Günahların sevabını yer bitirirse,
                                                              Bütün amellerin boşa giderse,
                                                             Ne yaptın verdiğim gençliğine derse,
                                                             Yarın sen ALLAH'a ne diyeceksin?

                      
                                                              Gaflet ile geçirmissin ömrünü,
                                                              Fani şeyler doldurmuşşa gönlünü,
                                                              Bir de toprak almazsa ölünü,
                                                              Yarın sen ALLAH'a ne diyeceksin?

                                                              Kim var ki dünyada ebedi kalmış,
                                                              Sultan Süleyman da yaşamış ölmüş,
                                                              Bak şaçın ağarmış  belin bükülmüş,
                                                              Yarın sen ALLAH'a ne diyeceksin?

          
                                                               Bir gün gideceksin dönülmez yere,
                                                               Pişman olacaksın binbeşyüz kere,
                                                               Hazırlıklı çıkmamışsan sefere,
                                                               Yarın sen ALLAH'a ne diyeceksin?

ANLADIM.... 

    Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını,kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak,dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek,ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir,ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat,hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
''Sana ihtiyacım var, gel ! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ''git'' dediğimde anladım..
Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş,her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman
olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen,beklemez,sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş...

                                                                                                                 Can YüceL